Βραδινές σκέψεις 

Ή μάλλον πρωινές. Η ώρα είναι 5:40,μολις γύρισα σπίτι μετά από μάζωξη της παρέας για να χαιρετισουμε μια αγαπημένη φίλη που φεύγει για σεζόν. Και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως όταν γυρίσει θα με βρει αλλαγμένη. Όπως και πέρσι που έφυγε, ακριβώς την ίδια υπόσχεση είχα δώσει. Δυστυχώς δεν άλλαξε τίποτα. Αυτή τη φορά πρέπει να είναι χρονιά αλλαγών, επιβάλλεται. Και το θέλω και εγώ πολύ. Βαρέθηκα να ζω μια ζωή στην οποία το μόνο που με γεμίζει είναι οι άνθρωποι που την περιβάλλουν. Δεν μου αρέσει η δουλειά μου, ο εαυτός μου, τα ενδιαφέροντα μου, οι συνήθειες μου. Θέλω να τα αλλάξω όλα. Και κυρίως θέλω να βρω τον εαυτό μου γιατί νομίζω ότι κάπου τον άφησα μεταξύ ρουτίνας και καθημερινότητας.. Στο ίδιο σημείο που εσύ βρήκες τον εαυτό σου και παράλληλα και κάποια άλλη που έχει ακόμα τον δικό της εαυτό.. 

Κάθε αρχή και δύσκολη..

Είναι δύσκολο να συνηθίσεις σε νέες καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν είσαι άνθρωπος της συνήθειας και σου αρέσει κιόλας. Ακόμα πιο δύσκολο είναι όταν το άτομο που ήταν κάποτε η συνήθεια σου πλέον δεν θέλει να είσαι εσύ η δική του.. Πώς πετάς έτσι λοιπόν 8μιση χρόνια συνήθειας ειδικά όταν δεν έχεις καμία διάθεση να προχωρήσεις παρακάτω;